Akt w sprawie AIPrzepisy dot. AI wysokiego ryzyka dla taryfikacji w ubezpieczeniach na życie i zdrowotnych obowiązują od 2 grudnia 2027 r.Zobacz, co należy archiwizować
Opracowania o dowodach decyzyjnych. Napisane z myślą o czytelniku.
Cztery opracowania przygotowane przez zespół tworzący HONESTAS: o tym, co decyzja ubezpieczeniowa wspierana przez AI jest winna osobom, które będą ją kwestionować, oraz jak zbudować zapis, który dostarczy im odpowiedzi. Każde opracowanie zawiera pełną listę źródeł.
Cztery opracowaniaWysyłane osobiście, na życzenieZałączone źródła
Opracowania
Cztery zagadnienia, przeanalizowane od podstaw.
Wystarczy poprosić o wybrane opracowanie, a nasz pracownik prześle je wraz ze źródłami. Tam, gdzie wyliczenia opierają się na symulacji, dołączamy jej zapis, aby mogli Państwo samodzielnie ją powtórzyć.
Opracowanie 01 · Regulacje
Luka odpowiedzialności w ubezpieczeniowej AI
Czego Akt w sprawie sztucznej inteligencji (AI Act) wymaga od pojedynczej decyzji wysokiego ryzyka w taryfikacji ubezpieczeń na życie i zdrowotnych w zakresie rejestrowania zdarzeń (art. 12) oraz nadzoru ludzkiego (art. 14), a także co dodają art. 15 i 22 RODO oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-203/22 w odniesieniu do osoby, której decyzja dotyczy. Zestawia te obowiązki z zawartością typowych akt szkodowych lub taryfikacyjnych i opisuje dokumentację, która wypełnia tę lukę: kto podjął decyzję, na jakiej podstawie, jak ją zweryfikowano i czy można to ponownie wykazać.
Dla dyrektorów ds. compliance, ryzyka i likwidacji szkód
Dlaczego panel z przypisaną rolą oponenta (challenger) i ścisłą separacją dowodów prowadzi do trafniejszych decyzji niż pojedynczy model lub luźna debata kilku modeli – i w którym momencie przestaje to działać. Opracowanie omawia sposób instruowania każdej z ról, mechanizmy zapobiegające bezkrytycznemu przytakiwaniu przez oponenta, ważenie argumentów przez przewodniczącego oraz kryteria wskazujące, które decyzje w ogóle nie wymagają panelu.
Dla szefów likwidacji szkód i underwritingu oraz zespołów ds. ryzyka modeli
Uzyskanie tego samego wyniku przez dwa modele z różnych rodzin jest silnym dowodem, ale nie stanowi dowodu ostatecznego. Niniejsze opracowanie wyjaśnia, co faktycznie potwierdza test zgodności, jakich błędów nie jest w stanie wychwycić – na przykład wspólnego błędu w danych wejściowych – oraz dlaczego każdy zapieczętowany zapis otwarcie formułuje to, czego nie dowodzi.
Dla zespołów walidacji modeli, audytu wewnętrznego i aktuariatu
Model katastroficzny wycenia portfel na podstawie tysięcy możliwych zdarzeń. Nadciągająca burza to jedno konkretne zjawisko, z rzeczywistym polem wiatru, falą sztormową i głębokością powodzi. W tym opracowaniu wyjaśniamy, jak symulacja fizyki bieżącego zdarzenia przekłada ekspozycję na ujęcie finansowe, czym różni się ono od straty modelowanej oraz jak oba te zapisy są przechowywane, aby wyliczenia można było w przyszłości odtworzyć i zweryfikować.
Dla zespołów zarządzania ekspozycją, reasekuracji i ryzyk katastroficznych
Wyświetlono w języku: {L}, zgodnie z ustawieniami przeglądarki.View in EnglishZachowaj {L}Wyświetl tę stronę w języku: {L}Pozostań przy języku angielskimSkrót kryptograficzny pieczęciTa przeglądarka nie może wykonać weryfikacji.Pieczęć się zgadza.Ten rekord nie zmienił się od momentu nałożenia pieczęci.Pieczęć naruszona.Ten tekst różni się od tego, który opatrzono pieczęcią. Obecny skrótNaciśnij Weryfikuj, aby porównać ten tekst z jego pieczęcią.Wybrano język: {L}. Do czasu publikacji tłumaczenia strona jest wyświetlana w języku: {C}.Nie udało się wysłać wiadomości. Spróbuj ponownie lub napisz do nas na adres {L}.
Opracowanie 01 · Regulacje
